Εκτύπωση αυτής της σελίδας

Στ. Κτιστάκης στο Prismasport: «Με πρότυπο τα λόγια του πατέρα μου δεν εγκαταλείπω ποτέ, χρειάζεται ψυχή για να συνεχίσεις»

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2020 17:00 Γράφτηκε από τον
Ο Στέλιος Κτιστάκης. Ο Στέλιος Κτιστάκης.

Γεννήθηκε στο ορεινό χωριό, το Τσιφούτ Καστέλλι Μονοφατσίου το 1974, όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Από μικρό παιδί γνώρισε τη διάκριση και σήμερα μετά από πολλά χρόνια διαθέτει στη συλλογή του εκατοντάδες κύπελλα και μετάλλια! Γεννημένος νικητής ακόμη και σήμερα που η μοίρα είχε άλλα σχέδια για τη ζωή του. Δεν έμαθε όμως ποτέ να τα παρατάει και αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα μίμησης για τη δύναμη και το μεγαλείο ψυχής που διαθέτει. Συγκλονίζουν τα λόγια του για τον πατέρα του, Χαρίδημο, ο οποίος δεν υπάρχει πλέον στη ζωή, αλλά ζει μέσα στη ψυχή του γιου του, Στέλιου και με οδηγό τα λόγια του καταφέρνει να ανακτά δύναμη και να συνεχίζει ποιοτικά τη ζωή του.

5kt

Ο λόγος για τον Στέλιο Κτιστάκη, ο οποίος μας μίλησε στο Prismasport.gr  σε μια μεγάλη συνέντευξη από καρδιάς για τη ζωή του, για τις αμέτρητες διακρίσεις, για την μέρα που άλλαξε τη ζωή του, για τον τρόπο που το αντιμετωπίζει, για την ενασχόληση του με το ποδόσφαιρο, ενώ δεν διστάζει να καταθέσει την άποψη του για το τοπικό αλλά και γενικά για το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα και πολλά άλλα! Επίσης μας αποκάλυψε ότι βρίσκεται σε εξέλιξη η συγγραφή του βιβλίου για τη ζωή του!

Μια συνέντευξη, η οποία έχει και ως σκοπό με τα λόγια του Στέλιου Κτιστάκη να βοηθηθούν και άλλοι άνθρωποι ΑΜΕΑ, να παραμένουν δυνατοί και να μην χάνουν την ελπίδα τους.

                            Η μεγαλειώδης αθλητική πορεία του Στέλιου Κτιστάκη!

7kt

Η πρώτη διάκριση ήρθε μέσα από τα σχολικά θρανία, κερδίζοντας ένα σχολικό πρωτάθλημα σκάκι ως μαθητής του 2ου Γυμνασίου Ηρακλείου. Κάπου εκεί κάποιο σοβαρό πρόβλημα στην σπονδυλική του στήλη τον ώθησε στον χώρο της ενδυνάμωσης των γυμναστηρίων, Το σώμα του ανταποκρίθηκε άμεσα και δέχτηκε αμέσως πρόταση να αγωνιστεί σε αγώνες bodybuilding. Μέχρι το τέλος της καριέρας του έφερε 14 παγκόσμιους τίτλους στο νησί μας και ταυτόχρονα κατάφερε να μπει στο παγκόσμιο Hall of Fame του σιδερένιου αθλήματος!

Παράλληλα με τα βάρη κατέκτησε κάποιους τίτλους και στο πινγκ-πονγκ.

 Ειδικά στον μηχανοκίνητο αθλητισμό (δεξιοτεχνίες-gp-dragster-rallye-αναβάσεις) από την επταετή πορεία του ως οδηγός 3 αγωνιστικών αυτοκινήτων, είναι και η πλειοψηφία των εκατοντάδων επάθλων που έχει στην κατοχή του.

6kt

Ιδιαίτερο κομμάτι στις επιτυχίες του τα πρωταθλήματα και οι άνοδοι με την ομάδα ποδοσφαίρου του Ελλάνιου στο ποδόσφαιρο. Επίσης ο Στέλιος Κτιστάκης διαθέτει δίπλωμα προπονητή OYEFA C.

Στη συνέχεια η ζωή είχε άλλα σχέδια για τον Στέλιο Κτιστάκη. Παρά τη σοβαρότητα των θεμάτων υγείας δεν λύγισε όμως ούτε στιγμή και συνεχίζει να κερδίζει τίτλους μέσω του αγωνιστικού τάβλι. Παράλληλα προπονεί αθλητές bodybuilding, προσφέροντας τους την πολύτιμη εμπειρία και τις γνώσεις του για να διακριθούν.

Σήμερα ασχολείται με το Backgammon με τα χρώματα του συλλόγου, Ελλάνιος. Σε μια πορεία ενός χρόνου και κάτι έχει κατακτήσει ένα μετάλλιο από την παγκόσμια ομοσπονδία και δύο από την ευρωπαϊκή. Επίσης περίπου 20 μετάλλια έχουν κατακτηθεί από διάφορα άλλα τουρνουά ανά τον κόσμο. Πέρα του Ατλαντικού, όπου μετά από άρθρο μας (prismasport) άρχισαν να τον αποκαλούν πλέον στον χώρο «Υπερατλαντικό»! Κατά κάποιο τρόπο δηλαδή γίναμε άθελα μας η νονά του!

-Ποιο ήταν το έναυσμα να ασχοληθείτε με τον αθλητισμό;

1kt

«Ερχόμενος στο Ηράκλειο σε ηλικία 10 ετών διακρίθηκα σε σχολικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της εποχής και με συνοπτικές διαδικασίες βρέθηκα στην ακαδημία του Εργοτέλη. Ως παιδί μου άρεσε το παιχνίδι που είχα εν μέρη στερηθεί και ο αθλητισμός τότε αθλητισμός για μένα ήταν πρώτα παιχνίδι και μετά διάκριση. Αυτό με βοήθησε να τον αγαπήσω, κάτι που είναι και η βασική συνταγή τελικά της επιτυχίας».

-Ποιος είναι ο απολογισμός σας για κάθε άθλημα που ασχοληθήκατε;

«Το Bodybuilding ήταν το άθλημα που με έκανε γνωστό εντός και εκτός συνόρων. Δικαίως αποκαλείται το σιδερένιο άθλημα, καθώς πέρα από το σώμα σφυρηλατεί και τον χαρακτήρα ενός αθλητή που κάνει πρωταθλητισμό. Ήταν η πυξίδα που με έκανε επιτυχημένο αθλητικά αλλά και επαγγελματικά.

Ο Μηχανοκίνητος αθλητισμός είναι το άθλημα που αγάπησα όσο κανένα άλλο. Είχα την τύχη σαν απόφοιτος ΤΕΙ του τμήματος μηχανολογίας να φτιάξω μια ομάδα υποστήριξης με επικεφαλής τον πολύ καλό μου φίλο, Θεοδωράκη Κώστα, ο οποίος είναι μηχανικός. Καταφέραμε το αυτοκίνητο να γίνει προέκταση του σώματος μας όσο περίεργο και εάν ακούγεται με τα ανάλογα αποτελέσματα και τίτλους.

Το ποδόσφαιρο ήταν το παιδικό μου όνειρο που όταν «ξύπνησα», χρόνια μετά ένιωσα μεγάλη ανακούφιση. Δεν το άφησα να γίνει εφιάλτης-αναφέρομαι στην Ελλάδα-αλλά να παραμείνει ένα ανεκπλήρωτο όνειρο».

                                        «Τα πραγματικά μετάλλια ήταν οι φιλίες που έκανα»

-Ποιες αναμνήσεις θυμάστε ευχάριστα και ποιες θα θέλατε να ξεχάσετε;

«Από όπου πέρασα δεν υπήρξαν άσχημες αναμνήσεις, μόνο μαθήματα που με έκαναν καλύτερο αθλητή αλλά και άνθρωπο. Πραγματικές φιλίες και αναγνώριση σε ότι κατάφερα ειδικά από ανθρώπους του εξωτερικού. Η Ελλάδα για μένα παραμένει αδιάφορη πλην ελάχιστων εξαιρέσεων».
 
-Εκτός από τις πολλές διακρίσεις ποια θεωρείτε ότι ήταν η «προίκα» σας από τον αθλητισμό;

«Τα πραγματικά μου μετάλλια δεν ήταν οι διακρίσεις αλλά οι άνθρωποι που γνώρισα σε ολόκληρο τον κόσμο μέσα από αυτές. Καθώς έχω ταξιδέψει παντού και εκτός αγωνιστικών δραστηριοτήτων, ενισχύοντας αυτές τις σχέσεις . Αυτή είναι η πραγματική μου «προίκα» ως αθλητής, οι φιλίες που έκανα».

-Πώς πήρατε την απόφαση να ασχοληθείτε με τον Ελλάνιο Δαίδαλο;

«Το 2011 όταν έκανα κάποιες εισαγωγές προϊόντων αθλητικής διατροφής από μια μεγάλη Γερμανική εταιρία μου ζητήθηκε η δημιουργία ενός αθλητικού ομίλου υποστήριξης για την προώθηση των προϊόντων μέσα από χορηγίες αλλά και την ίδρυση ενός συλλόγου. Μέσα από αυτές τις χορηγείς γνώρισα τον μεγάλο παραολυμπιονίκη μας, Σηφάκη Γιώργο που μετέπειτα έπαιξε μεγάλο ρόλο στα νέα δεδομένα της ζωής μου».

4kt

-Γιατί αποφασίσατε να σταματήσετε και να αποσύρετε την ομάδα;

«Η υποστήριξη της συγκεκριμένης εταιρείας κράτησε τρία χρόνια μέχρι που ήρθαν και είδαν τις συνθήκες των προσπαθειών μας. Με παρότρυναν να τρέξω το γηπεδικό για να υπάρχει συνέχεια. Άμεσα έγινε πρόταση σε ομάδα που μας φιλοξενούσε στις εγκαταστάσεις της για συνεκμετάλλευση. Έστειλαν ομάδα για μελέτες ανάπλασης αλλά δυστυχώς ο Έλληνας δεν θέλει και δεν ξέρει να μοιράζεται.

Κάπου εκεί έμεινα μόνος, συνέχισα όμως να τρέχω το γηπεδικό. Όταν αυτό βρέθηκε λίγο πριν πέσουν οι υπογραφές παραχώρησης ήρθε μια παρέμβαση που μου έδωσε να καταλάβω πόσο μάταιο είναι να ασχολείσαι με τους Έλληνες. Μαζί με τον συνδυασμό αντιμετώπισης που έχει το άθλημα οργανωτικά, έκλεισα έναν επιτυχημένο κύκλο 6 ετών».

-Ποια είναι η γνώμη σας για το τοπικό ποδόσφαιρο;

«Έχοντας μέτρο σύγκρισης με άλλα κράτη για έμενα δεν υπάρχει η λέξη «ποδόσφαιρο» στη χώρα μας. Εδώ μιλάμε για «μπάλα» και όχι για το «μεγάλο παιχνίδι» που μιλάει η UEFA στις σχολές της. Το ποδόσφαιρο είναι το πιο εύκολο άθλημα με όσα έχω ασχοληθεί άλλα λόγω του ότι είναι ομαδικό, μέσα και έξω από τις γραμμές δεν ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία του εγωκεντρικού Έλληνα.

Στο τοπικό ποδόσφαιρο δεν υπάρχει εξέλιξη γιατί αρχικά δεν εξελίσσονται οι παράγοντες. Εκεί είναι το πρόβλημα. Δεν κάνουμε όλοι! Δεν γνωρίζουμε και δεν επιζητούμε την επιμόρφωση μέσω της εκπαίδευσης για να ξέρουμε τι είναι αυτό που θέλουμε να ασχοληθούμε και πως θα το κάνουμε καλύτερο. Το 99% όσων ασχολούνται με το τοπικό παραγοντικά δεν θα είχαν θέση στο ποδόσφαιρο στο εξωτερικό λόγω έλλειψης γνώσεων και ικανοτήτων.

Το 2001 ήρθε στη χώρα μας ένας Γερμανός και μας έδειξε που μπορούμε να φτάσουμε εάν δουλέψουμε σωστά με τις δυνατότητες που έχει ο κάθε παίκτης μέσα στο γήπεδο. Δυστυχώς δεν έφερε μαζί του ανθρώπους να μας δείξουν πως και με ποιους πρέπει να είναι δομημένο το άθλημα. Για μένα η επιτυχία του 2004 ήταν ατομική και όχι εθνική».

Στην πορεία του Στέλιου Κτιστάκη στο ποδόσφαιρο καταγράφονται και οι επιτυχίες μιας ομάδας, η οποία αγωνιζόταν στο Λίντο και είχε κατακτήσει τρία πρωταθλήματα!

2kt

                 «Ήταν η μέρα... που οι γονείς μου, μου έδωσαν ζωή για δεύτερη φορά»

-Η μέρα που άλλαξε τη ζωή σας...

«Στην ουσία ήταν η μέρα που οι γονείς μου, μου έδωσαν ζωή για δεύτερη φορά, καθώς ήταν από την πρώτη στιγμή δίπλα μου. Ξέρω ότι το γεγονός αυτό τους κατέβαλε ψυχικά άλλα και σωματικά. Γνώριζαν όμως το κράμα μου και ήξεραν ότι θα τα καταφέρω σε σχέση με άλλους φίλους ΑΜΕΑ που έδωσαν τέλος στη ζωή τους.

Θα ήθελα εάν μου επιτρέπετε να αναφέρω τα λόγια του πατέρα μου, Χαρίδημου Κτιστάκη, για τη ζωή που άκουγα σε συζητήσεις μας από μικρό παιδί. Ίσως να βοηθήσουν κάποιους ανθρώπους διαβάζοντας αυτές τις γραμμές. «Στη ζωή σου να συνεχίσεις να πολεμάς όσες φορές και εάν χτυπηθείς. Εάν χάσεις τα πόδια σου θα έχεις το σώμα σου και ένα το χάσεις και αυτό πάλεψε με τα χέρια. Εάν χαθούν και αυτά μάθε να χρησιμοποιείς τα δόντια, μην εγκαταλείψεις ποτέ μέχρι να σου λιώσουν και το κεφάλι». Όταν ένα παιδί λοιπόν έχει σαν πρότυπο τέτοιο πατέρα και ακούγοντας αυτές τις λέξεις από τόσο μικρή ηλικία, είναι δύσκολο να παραδοθεί, όπως καταλαβαίνετε».

-Αν γυρίζατε τον χρόνο πίσω υπάρχει κάτι που θα κάνατε με διαφορετικό τρόπο;

«Ναι υπάρχει, θα έδινα περισσότερα στους ανθρώπους που κρατούσα μακριά μου και στάθηκαν δίπλα μου μετά το γεγονός και λιγότερα σε αυτούς που νόμιζα ότι ήταν δίπλα μου πριν από αυτό και εξαφανίστηκαν μετά…»

                                «Με την ψυχή αντιστέκεσαι στη μάχη της ζωής»

-Πώς το αντιμετωπίσατε, το αντιμετωπίζετε και πώς είναι η ζωή σας όλα τα χρόνια μέχρι και σήμερα;

«Φανταστείτε τη ζωή μου μέχρι τότε σε μια κόλλα Α4 γραμμένη μέχρι τη μέση. Κάπου εκεί αυτή η σελίδα διπλώνει στη μέση και μένει η μισή κενή… Μισή σελίδα να γράψω την ιστορία της ζωής που μου μένει… Έτσι το βλέπω. Υπήρξα χορηγός σε αθλητές ΑΜΕΑ που τους βοηθούσα σε πολλά πράγματα και στην καθημερινότητα τους. Νόμιζα και τους έλεγα ότι τους καταλαβαίνω άλλα όταν ήρθα στη θέση τους κατάλαβα ότι δεν ήξερα τίποτα.

Το μεγάλο μυστικό αντιμετώπισης μιας τέτοιας κατάστασης είναι να αποδεχθείς όσο πιο γρήγορα γίνεται τα νέα δεδομένα στη ζωή σου να μην αφεθείς . Να συνεχίσεις να ζεις, καθώς εδώ η ελπίδα πεθαίνει πρώτη… Δεν πρέπει να περιμένεις τα πράγματα να γίνουν καλύτερα, ευκολότερα ή απλούστερα. Η ζωή πάντα θα είναι περίπλοκη. Πρέπει να είσαι ευτυχισμένος στο παρόν, διαφορετικά ο χρόνος σου θα τελειώσει… Χρειάζεται και ψυχή να συνεχίσεις. Η ένωση της ψυχής και του σώματος, σίγουρα είναι καλύτερη από το χωρισμό τους. Όταν αυτά χωριστούν τότε σου μένει η ψυχή για να αντισταθείς στη μάχη της ζωής. Δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω το ρολόι, μπορείς όμως να το κουρδίσεις ξανά».

-Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να ασχοληθείτε με το αγωνιστικό τάβλι;

 3kt

«Με είχαν δηλώσει σε κάποιο τουρνουά παραδοσιακού τάβλι στη Νεάπολη, όπου και διακρίθηκα. Εκεί γνώρισα τον κ. Μπαλοθιάρη Μανόλη από την Ιεράπετρα που με παρότρυνε να ψάξω το συγκεκριμένο τύπο παιχνιδιού, κάτι που έκανα. Μετά την εγγραφή μου στην Ελληνική ομοσπονδία και την έκδοση δελτίου κατάλαβα ότι οι κανόνες εδώ είναι διαφορετικοί και το παιχνίδι δύσκολο.

Το Backgammon είναι το επίσημο τάβλι παγκοσμίως και δεν έχει καμία σχέση με το παραδοσιακό. Στην Κρήτη έχουμε το δικό μας πρωτάθλημα και κύπελλο, αναγνωρισμένο από την Ελληνική και παγκόσμια ομοσπονδία πλέον. Θεωρώ ότι κάποια στιγμή πρέπει να γίνει και κάποιο αφιέρωμα στο συγκεκριμένο παιχνίδι, καθώς πέραν του οικονομικού οφέλους, οποιαδήποτε διάκριση είναι πλέον αναγνωρισμένη».

-Έχετε ξεκινήσει τη συγγραφή του βιβλίου για τη ζωή σας. Σε ποιο στάδιο βρίσκεται;

«Ήταν παρότρυνση μιας πολύ καλής μου φίλης της Αδριάνης Γαλανού από την Νεάπολη. Μου ζητήθηκε να συγκεντρώσουμε κάποιες ιδέες γύρω από τη ζωή μου, που ανεβάζω κατά καιρούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και κάπου εκεί γεννήθηκε η ιδέα. Προχωρεί όπως προχωρώ και εγώ στη ζωή, αργά αλλά σταθερά».

                              «Δεν ήταν επιλογή μας η μάχη με την πανδημία, αυτή μας επέλεξε...»

-Την τοποθέτηση σας για τη σημερινή δύσκολη κατάσταση που βιώνουμε όλοι με την πανδημία.

«Δεν ήταν επιλογή μας αυτή η μάχη. Αυτή μας επέλεξε και όχι εμείς αυτήν. Πιστεύω κυρίως πως στο μυαλό μας είναι το πεδίο που θα δώσουμε αυτή τη μάχη και όχι με την πανδημία και τα μέτρα για να βγούμε νικητές. Καταλαβαίνω τις δυσκολίες επαγγελματικά άλλα όλες οι μάχες έχουν το τίμημα τους και πρέπει να ισούται με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες ζωής.

Ο άνθρωπος σήμερα έχει την τεχνογνωσία και τα μέσα να βρει τη λύση και είμαι αισιόδοξος γιατί γνωρίζω τον άγονα που γίνεται. Θέλει υπομονή και προσαρμογή στα νέα δεδομένα. Έξαλλου η εκατομμυρίων ετών ιστορία αυτού του κόσμου μας δίδαξε πως οι οργανισμοί που προσαρμόστηκαν πιο γρήγορα στα νέα δεδομένα επέζησαν. Εδώ δε μετράει ούτε το μέγεθος ούτε η δύναμη».

-Κλείνοντας ο Στέλιος Κτιστάκης μας συγκινεί ξανά με τα λόγια του:

«Θα ήθελα να κλείσω αυτό το αφιέρωμα λέγοντας πως κάποιοι άνθρωποι είναι ξεχωριστοί, όπως εσείς και αξίζει να συνεχίσεις να ζεις για να τους συναντήσεις. Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας, είναι το πολυτιμότερο δώρο που μπορεί να δώσει ο άνθρωπος».

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)
Prismasport

Τελευταία άρθρα από τον/την Prismasport