Παρασκευή, 04 Δεκεμβρίου 2020

Γιάννης Κοιλιάρας στο Prismasport.gr: «Θέλω να κλείσω την καριέρα μου στον Ηρόδοτο!»

Κυριακή, 19 Απριλίου 2020 18:38 Γράφτηκε από τον

 Είναι από τους λίγους Κρητικούς που στο πέρας της καριέρας τους φόρεσαν, το περιβραχιόνιο ομάδας εκτός νησιού.

Θεωρείται από τα πιο καλά παιδιά στην πόλη, καθώς με ταπεινότητα και αποφασιστικότητα ξεπέρασε όλα τα προβλήματα που βρέθηκαν στον δρόμο του. Τραυματισμοί σοβαροί δεν έλειψαν ποτέ από την καριέρα του, έως και σήμερα. Σήμα κατατεθέν του το γλυκό αριστερό πόδι, που ενίοτε «σκότωνε» τον αντίπαλο τερματοφύλακα από μακρινή απόσταση. Ποιος μπορεί να ξέχάσει τις γκολάρες που πέτυχε με τον ΟΦΗ, κόντρα σε Καλλιθέα και Κέρκυρα για το Κύπελλο.

Ο λόγος για τον Γιάννη Κοιλιάρα, ο οποίος δέχθηκε να παραχωρήσει μία συνέντευξη εφ'όλης της ύλης στον δημοσιογράφο του Prismasport.gr, Nίκο Πατελάρο. Ο έμπειρος αμυντικός του Εργοτέλη πλέον, για τρίτη φορά στην καριέρα του μίλησε και άνοιξε την καρδιά του για όσα έχει ζήσει και έχει μάθει από την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία την οποία, όπως είπε δεν είναι έτοιμος να εγκαταλείψει γρήγορα. Αναφέρθηκε για τις μεγάλες του αγάπες-ομάδες, ενώ έστειλε το μήνυμα του για την εποχή που διανύουμε.

Αναφέρθηκε για το κλίμα που υπάρχει στα κιτρινόμαυρα αποδυτήρια, ενώ είπε και για τον παίκτη που μπορεί να κάνει το βήμα παραπάνω. 

Αποκάλυψε μεταξύ άλλων ότι θα ήθελε να κλείσει την καριέρα του στον Ηρόδοτο, στον οποίο θα ήθελε να είχε παίξει περισσότερα χρόνια αλλά οι συγκυρίες και η επιθυμία να αγωνιστεί σε υψηλότερο δεν τον άφησε.

Μίλησε για την απόφαση του να αφήσει το σχολείο στην ηλικία των 17 ετών, αλλά και για την επιστροφή του σε αυτό, περίπου επτά χρόνια αργότερα, για τον αδερφό του Δημήτρη και τους φίλους - συμπαίκτες παλιούς και όχι τόσο που έχουν κερδίσει ένα κομμάτι της καρδιάς του.

Πάμε όμως να δούμε ποιος είναι ο Γιάννης Κοιλιάρας.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αλικαρνασσό, στην οποία διαμένει μέχρι και σήμερα. Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στις Ακαδημίες του Ηροδότου, και βήμα-βήμα έφτασε να παίζει σε εκείνον στο περιφερειακό πρωτάθλημα. Έπειτα από ένα μικρό πέρασμα στον ΠΑΝΟΜ, το 2007 ενσωματώθηκε στον Εργοτέλη, ο οποίος ήταν η πρώτη ομάδα που αγωνίστηκε επαγγελματικά, κάνοντας ντεμπούτο κόντρα στον Παναθηναϊκό, ανατικαθιστώντας μάλιστα τον αδερφό του Δημήτρη σε ηλικία 19 ετών. Το 2010 και εφόσον έβλεπε ότι δεν έπαιρνε τις ευκαιρίες που χρειαζόταν, δόθηκε δανεικός στον Α.Ο Τρικάλων στην Γ' Εθνική και βοηθώντας σημαντικά την ομάδα της Θεσσαλιας, πήραν την άνοδο στην Β' Εθνική. Η συνέχεια ανήκε στην Παναχαϊκή, εκεί που έκανε τις πιο γεμάτες σεζόν στην καριέρα του, όντας και αρχηγός της από τον δεύτερο χρόνο και έπειτα. Τα πράγματα όμως δεν πήγαν τόσο καλά για τον σύλλογο της Πάτρας και αποφάσισε να φύγει, επιστρέφοντας στον Εργοτέλη. Οι πρώτες αγωνιστικές κυλούσαν εξαιρετικά, ώσπου συνέβη το πρώτο του ραντεβού με την ατυχία, παθαίνοντας την πρώτη ρήξη χιαστών, τραυματισμός που τον άφησε εκτός συνέχειας για το μεγαλύτερο μέρος της σεζόν. Λίγο μετά την λήξη της θερινής μεταγραφικής περιόδου, ο ΠΑΕ Εργοτέλης τον ενημέρωσε ότι δεν υπολογίζεται για τη νέα σεζόν με αποτέλεσμα να πάρει την μεγάλη απόφαση να πάει από την Super League, στην Γ΄ Εθνική για να αγωνιστεί στον αγαπημένο του Ηρόδοτο, παρόλο που είχε προτάσεις από ομάδες εκτός Κρήτης και με πολύ περισσότερα χρήματα. Έπειτα από ένα χρόνο στην ομάδα της Ν. Αλικαρνασσού, παρέμεινε στην Γ' Εθνική προκειμένου να αγωνιστεί με τα "ασπρόμαυρα" του ΟΦΗ. Στον ΟΦΗ πέρασε σχεδόν τέσσερα χρόνια, παίρνοντας δύο ανόδους και περνώντας πολλές καλές και άσχημες στιγμές στον σύλλογο. Μία από τις άσχημες στιγμές ήταν και ο δεύτερος σοβαρός τραυματισμός, τον Φεβρουάριο, όπου σε ένα ακόμα ραντεβού με την ατυχία και σε μία προπόνηση υπέστη την δεύτερη ρήξη χιαστών. Να σημειωθεί σε αυτό σημείο ότι σε καμία από τις δύο περιπτώσεις δεν πέρασε την πόρτα του χειρουργείου. Τον Ιανουάριο του 2019 και εφόσον έβλεπε ότι είχε χαθεί η θέση του στην ενδεκάδα του ΟΦΗ, αποφάσισε να επιστρέψει για την τρίτη θητεία του στον Εργοτέλη. Με τα κιτρινόμαυρα πάλεψε μέχρι και τις τελευταίες αγωνιστικές για την είσοδο στα μπαράζ ανόδου, την οποία εν τέλει κατάφερε να πάρει ο Πλατανιάς, με την συνέχεια να είναι γνωστή σε όλους. Φέτος όντας από τους αρχηγούς της ομάδας και ο μεγαλύτερος σε ηλικία διένησε μία μεστή σεζόν μέχρι τον τραυματισμό του, που τον έθεσε  «νοκ άουτ» για το υπόλοιπο της σεζόν.

Ακολουθεί το κύριο μέρος της συνέντευξης

-Καταρχάς, θα ήθελα να σε ρωτήσω πως περνάς τον χρόνο σου όλο αυτό το διάστημα της αποκατάστασης σου, αλλά και από τότε που άρχισε η καραντίνα λόγω του κορωνοϊού.

«Τον χρόνο μου τον περνάω , όπως όλος ο κόσμος μέσα στο σπίτι. Δεν βγαίνω έξω καθόλου σχεδόν. Μ’ αρέσει πολύ να βλέπω ταινίες και σειρές, να παίζω ενίοτε βιντεοπαιχνίδια. Ασκήσεις λόγω του τραυματισμού μου που είναι και πρόσφατος σχετικά δεν μπορώ να κάνω, οπότε η μέρα περνάει, με καφέ και με την παρέα ενός φίλου μου, με τον οποίο περνάμε την καραντίνα μαζί, ώστε να έχει ο ένας τον άλλο.»

 -Ποια είναι η παρότρυνση σου στον κόσμο, τι θα τον συμβούλευες, όντας ένας άνθρωπος που λόγω των σοβαρών τραυματισμών έχει χρειαστεί να μείνει για πολύ καιρό σπίτι του;

«Ούτως ή άλλως εγώ έμεινα περισσότερο καιρό μέσα στο σπίτι λόγω του γύψου που μου είχε προσπαθεί για την αποκατάσταση. Όπως είναι λογικό δεν μπορούσα να μετακινηθώ, οπότε εγώ έχω περάσει περισσότερο καιρό μέσα στο σπίτι. Εγώ δεν είμαι ειδικός για να πω κάτι, ωστόσο πιστεύω ότι πρέπει, όλοι να ακολουθήσουμε τους τις συμβουλές των ειδικών, όχι μόνο για εμάς τους ίδιους, αλλά και για τους συνανθρώπους μας, που ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες, οι οποίες είναι να παραμείνουμε σπίτι, όσο αυτό διαρκέσει.»

 - Υπαρχει κάτι χειρότερο για έναν αθλητή από το να μην μπορεί να αγωνιστεί, λόγω τραυματισμού; Πως το αντιμετώπισες εσύ;

«Νομίζω το χειρότερο για οποιοδήποτε είναι να μην μπορεί να αγωνιστεί, λόγω τραυματισμού. Εγώ δυστυχώς καθ’όλη τη διάρκεια της καριέρας μου, υπέστησα πολύ σοβαρούς τραυματισμούς. Εντάξει, είχα κάποιες αναποδιές, αλλά πιστεύω ότι όλα ξεπερνιούνται στον αθλητισμό. Εγώ, δόξα τω Θεό, έχω αντιμετωπίσει όλα μου τα προβλήματα, με πολλή αποφασιστικότητα. Νομίζω, ότι όλοι οι αθλητές θα πρέπει να το κάνουν αυτό, δηλαδή να μην τα παρατάνε. Όταν είσαι επαγγελματίας αθλητής, οφείλεις να επιστρέψεις πιο δυνατός. Αλλιώς θα ήταν προτιμότερο κατά την γνώμη μου, να μην ασχοληθούμε με το αντικείμενο»

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο

 -Οι σοβαροί τραυματισμοί δεν έλειψαν σε κανένα σημείο της καριέρας σου. Ειδικά το 2013 όταν και επέλεξες να επιστρέψεις χωρίς χειρουργείο, την πρώτη φορά υπέστησες ρήξη χιαστών. Φαντάζομαι ήταν ένα μαρτύριο για έσενα, πόσο μάλλον δε όταν σχεδόν δύο χρόνια μετά, την “πάτησες για ακόμη μία φορά”, αλλά και πάλι αποφάσισες να μην περάσεις την πόρτα του χειρουργίου. Ήταν κάτι που σε έριξε ψυχολογικά;

«Την χρονιά της επιστροφής μου στον Εργοτέλη τη σεζόν 2013/14, έπαθα την πρώτη ρήξη οπίσθιου χιαστού στο αριστερό πόδι και μετά από δύο χρόνια, σε μία προπόνηση στον ΟΦΗ, χτύπησα ξανά, αυτή τη φορά στο δεξί πόδι. Δεν χρειάστηκε ευτυχώς να περάσω την πόρτα του χειρουργείου ώστε να επιστρέψω σε καμία από τις δύο περιπτώσεις, επειδή ο τραυματισμός στον οπίσθιο χιαστό, έχει αυτή την ιδιαιτερότητα. Μπορείς με πολύ καλή προπόνηση και ενδυνάμωση, να δυναμώσεις το πόδι. Απέφυγα τις επεμβάσεις τότε και προσπάθησα, όπως είπα με σκληρή προπόνηση και αποφασιστηκότητα να αποκαταστήσω την ζημιά που είχε δημιουργηθεί. Ήταν μία δύσκολη κατάσταση, γιατί στην ουσία, την πρώτη ρήξη, την έπαθα στις αρχές της σεζόν με τον Εργοτέλη, αν θυμάμαι καλά αυτή ήταν ή η έβδομη ή όγδοη αγωνιστική, με αποτέλεσμα να χάσω το μεγαλύτερο μέρος της σεζόν και να επιστρέψω την τελευταία αγωνιστική. Την δεύτερη ρήξη χιαστού την έπαθα, τον Φλεβάρη, όταν και ήμουν στον ΟΦΗ, συνεπώς πρόλαβα και έπαιξα αρκετά παιχνίδια, αλλά κατάφερα σε λιγότερο χρονικό διάστημα να επιστρέψω και να αγωνιστώ, πάλι την τελευταία αγωνιστική. Πάντως ήταν ένα δύσκολο κομμάτι για εμένα, γιατί δεν ήμουν σε θέση να αγωνιστώ. Ακόμα και αν δεν αγωνιζόμουν, τουλάχιστον να προσπαθήσω για το καλό της ομάδας..»

«Δεν σκέφτηκα ποτέ να τα παρατήσω»

Κοιλιάρας Γιάννης - Onsports.gr

 -Σκέφτηκες ποτέ να σταματήσεις το ποδόσφαιρο;

«Δεν υπήρξε ποτέ και καμία σκέψη να σταματήσω το ποδόσφαιρο. Πολλά παιδιά, όπως και εγώ έχουν περάσει δύσκολα στην Β’ στην Γ’ Εθνική γιατί οικονομικά και γενικά με όλες τις αντιξοότητες που υπάρχουν, όχι τόσο από τις ομάδες, όσο από τους παράγοντες τους που δεν λειτουργούν, όπως θα έπρεπε να λειτουργούν στο ποδόσφαιρο και βάζουν δύσκολα στους αθλητές. Δεν σκέφτηκα ποτέ να σταματήσω το ποδόσφαιρο. Ούτε καν τώρα, που είμαι 32 ετών, γιατί είναι κάτι που το αγαπώ και θέλω να το ζήσω στο έπακρον. Δυσκολίες υπάρχουν στον αθλητισμό, αλλά το να τα παρατήσεις, είναι το μόνο εύκολο.»

 -Άρα σκέφτεσαι να ακολουθήσεις την προπονητική όταν τελειώσει η καριέρα σου;

«Η προπονητική είναι ένα θέμα που έχω τρέλα, ωστόσο δεν ξέρω αν γίνω προπονητής. Μπορεί όταν σταματήσω το ποδόσφαιρο να μην το προσπαθήσω, δεν ξέρω τι θα συμβεί μέχρι τότε. Γιατί στο μυαλό βρίσκεται ακόμα ότι είμαι εν ενεργεία ποδοσφαιριστής και θέλω να συνεχίσω να είμαι για πολλά χρόνια ακόμα. Είναι κάτι που με ενδιαφέρει πάρα πολύ, και που θα ήθελα να ακολουθήσω.»

«Θα ήθελα να κλείσω την καριέρα μου στην Ηρόδοτο!»

 -Στον Ηρόδοτο ξεκίνησες τα πρώτα σου βήματα στο ποδόσφαιρο. Είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής σου. Θα ήθελες να κλείσεις την καριέρα σου εκεί;

«Ο Ηρόδοτος είναι ένα τεράστιο κομμάτι στη ζωή μου. Είμαι Αλικαρνασσιώτης, οι γονείς μου, οι παππούδες μου, όλοι οι φίλοι μου οι παιδικοί ,είναι από την Αλικαρνασσό. Είναι η πρώτη ομάδα που αγάπησα. Ο πατέρας μου αγωνίστηκε εκεί, ο παππούς αγωνίστηκε εκεί, ενώ στον Ηρόδοτο έκανα τα πρώτα μου βήματα τόσο εγώ όσο και ο αδερφός μου, ο Δημήτρης. Σίγουρα θα επιθυμούσα να έπαιζα περισσότερα χρόνια στον Ηρόδοτο, αλλά λόγω ότι το σωματείο ήταν ερασιτεχνικό και εγώ είχα όνειρα να αγωνιστώ σε παραπάνω κατηγορίες, και σε μεγαλύτερες ομάδες, κάτι τέτοιο δεν κατέστη δυνατό. Αγωνίστηκα μία σεζον, 2014/15. Ότι θα ήθελα να αγωνιστώ πολλά χρόνια στον Ηρόδοτο, ισχύει, ακόμα και να κλείσω την καριέρα μου στην ομάδα. Αυτό είχα στο μυαλό μου πάντα. Είναι η ομάδα που έκανα τα πρώτα μου βήματα, η μεγάλη μου αγάπη. Με τους περισσότερους φίλους μου, γνωρίστηκα στον Ηρόδοτο. Τότε δεν υπήρχαν ηλικίες στις ακαδημίες, ούτε καν γήπεδο με χόρτο, παίζαμε σε ξερό γήπεδο και χαιρόμασταν. Πιστεύω ότι η Αλικαρνασσός, είναι μια περιοχή, που έχει μικρόβιο, γιατί η αγάπη του κόσμου για την ομάδα είναι τεράστια, όπως και η δική μου επίσης»

 -Είναι μεγάλη απόφαση, να αφήνεις την Super League (Εργοτέλης) ώστε να παίξεις Γ’ Εθνική (Ηρόδοτο). Πώς την πήρες αυτήν την απόφαση και αν υπήρξε στιγμή που να το μετάνιωσες;

«Δεν υπήρχε λόγος να μετανιώσω για κάτι, καθώς όταν μου είπαν από την διοίκηση του Εργοτέλη, ότι δεν βρισκόμουν στα πλάνα του προπονητή, ήταν 4 Σεπτεμβρίου και κατά συνέπεια δεν μπορούσα να αγωνιστώ, σε μεγαλύτερη κατηγορία, αφού είχε κλείσει η θερινή μεταγραφική περίοδος. Την ημέρα που έλυσα το συμβόλαιο μου τον Εργοτέλη, ήρθε ο νέος προπονητής, γι’αυτό και πιστεύω πως ήταν καθαρά απόφαση της διοίκησης. Μπορούσα να παραμείνω στην ομάδα και να “κάτσω” στο συμβόλαιο, ωστόσο αυτό είναι κάτι που δεν θα έκανα ποτέ. Επέλεξα να πάω στον Ηρόδοτο, λόγω της αγάπης που έχω για την ομάδα αν και με πλησίασαν αρκετές ομάδες και από την Αθήνα και από την Κρήτη, ώστε να υπογράψω και με πολλά παραπάνω χρήματα. Δεν θα ήθελα ονοματίσω ομάδες, ωστόσο ο Εργοτέλης είχε τότε πολύ καλές σχέσεις με άλλο σύλλογο Ηρακλείου στην Γ’ Εθνική και μάλιστα μου είχαν πει ότι είχαν συμφωνήσει, ώστε να πάω εκεί και με τριπλάσια χρήματα. Καταρχάς ας ξεκινήσουμε απ’αυτό, στον Ηρόδοτο δεν πήγα για τα χρήματα. Πήρα πολύ λιγότερα λεφτά από ότι έπρεπε να πάρω και από ότι έπαιρνα στην Α’ Εθνική Συνήθως όταν πας από την Super League, στην Γ΄ Εθνική παίρνεις περισσότερα λεφτά. Εγώ ούτε καν μπήκα στην διαδικασία να ζητήσω αυτά που μου αναλογούσαν.»

«Ήθελα να πάω σε μία ομάδα που να διεκδικεί πράγματα» 

 -Το 2010, δόθηκες με την μορφή δανεισμού στον Α.Ο Τρικάλων, ο οποίος ήταν και η πρώτη ομάδα εκτός Κρήτης. Πες μας δύο λόγια για αυτή σου την εμπειρία.

«Ήταν καθαρά απόφαση δική μου, γιατί δεν είχα πάρει τις ευκαιρίες που μου αναλογούσαν, κάτι που συνέβη και με πολλά άλλα παιδιά και δεν βρισκόμουν στις πρώτες επιλογές του προπονητή μου (Νίκος Καραγεωργίου). Εκείνο το Γενάρη, αποφάσισα εφόσον ο προπονητής δεν μου είχε εμπιστοσύνη, να ζητήσω από την διοίκηση να με δώσει δανεικό σε μία ομάδα, ώστε να παίζω. Επέλεξα να φύγω εκτός Κρήτης, όχι για να δω πως είναι, αλλά για να δοκιμάσω και τον εαυτό μου. Ήμουν 20 χρονών και ήθελα να βιώσω πως είναι να μένει κανείς μόνος του αλλά και να παίξω σε μία ομάδα που διεκδικεί πράγματα και που έχει στόχους. Αυτό σε ένα μεγάλο βαθμό το κατάφερα, καθώς όταν πήγα εγώ στον ΑΟΤ, η ομάδα ήταν στην 6η θέση και στο τέλος κατακτήσαμε την δεύτερη θέση, η οποία ήταν προνομιούχα, καθώς οδηγούσε στα μπαράζ ανόδου, την οποία και πήραμε επικρατώντας του Βύζαντα Μεγάρων»

 -Η συνέχεια ανήκε στην Παναχαϊκή. Εκεί πέρασες τρία χρόνια, γεμάτα εμφανίσεις. Μίλησε μας λίγο για αυτό.

«Ήταν οι πρώτες σεζόν που ήμουν βασικός και αναντικατάστατος, έκανα πολύ καλές χρονιές. Την πρώτη, αναδειχθήκαμε πρωταθλητές στην Γ΄ Εθνική και πήραμε την άνοδο. Μια πολύ δύσκολη κατηγορία η Γ΄Εθνική. Την δεύτερη χρονιά αν και προσπαθήσαμε και μπήκαμε στα μπαράζ για την Α’ Εθνικη, δεν καταφέραμε να πάρουμε την άνοδο. Παρ’ολα αυτά θεωρώ ότι η τρίτη ήταν πιο δύσκολη χρονιά απ’όλες.

 -Στα τρία χρόνια της παραμονής σου στην ομάδα, πρόεδρος της ΠΑΕ ήταν ο Αλέξης Κούγιας. Μία γενικά αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, αλλά εσύ θα τον ξέρεις καλύτερα. Μίλησες μας λίγο για εκείνον.

«Το μονό που μπορώ να πω είναι, ότι από την πρώτη φορά που μιλάς μαζί του καταλαβαίνεις ότι είναι ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος. Του αρέσει πολύ το ποδόσφαιρο. Είναι οξύθυμος, κυρίως όταν βλέπει την ομάδα του να αγωνίζεται γιατί το ζει έντονα. Είναι μία κατηγορία μόνος του.

«Είμαι ΟΦΗ και θα συνεχίσω να είμαι και μετά το τέλος της καριέρας μου» 

Ανανέωσε στον ΟΦΗ ο Κοιλιάρας - ArenaFM 89,4 - ΠΑΙΖΕΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

 -Μετά από ένα χρόνο στον Ηρόδοτο, επόμενο βήμα ο ΟΦΗ. Ένας ΟΦΗ που λόγω χρεών υποβιβάστηκε στην Γ’ Εθνική. Οι διοικούντες την ομάδα σου έκαναν την πρόταση, εσύ την δέχθηκες γιατί σου αρέσουν οι προκλήσεις. Η ομάδα κατευθείαν επέστρεψε έστω και δύσκολα στις επαγγελματικές κατηγορίες. Η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη όμως, παίκτες έμειναν απλήρωτοι, κάποιοι έφυγαν από την ομάδα εσύ όμως έμεινες. Ήταν ένα προσωπικό στοίχημα για σένα να παραμείνεις στην ομάδα;

«Από μικρός ήθελα να παίξω στον ΟΦΗ, όπως όλα τα παιδιά στο Ηράκλειο. Κάτι τέτοιο δεν έγινε στην Super League, διότι ήμουν στην Γ’ Εθνική. Όταν ο ΟΦΗ υποβιβάστηκε στην Γ’ Εθνική, μου έγινε η πρόταση από την διοίκηση, την οποία και δέχθηκα χωρίς δεύτερη σκέψη. Κατευθείαν ανεβήκαμε έστω και δύσκολα στην Football League. Στην συνέχεια παρουσιάστηκαν πολλά προβλήματα, κάποιοι συμπαίκτες μου αποφάσισαν να φύγουν. Εγώ όμως παρότι είχα δεχθεί προτάσεις από άλλες ομάδες, όπως και τα περισσότερα παιδιά εκείνη την περιόδο, αποφάσισα να μείνω στον ΟΦΗ, γιατί ήθελα να το ζήσω όσο περισσότερο γίνεται. Δηλαδή να είμαι σε μία μεγάλη ομάδα.»

- Έχεις πει παλαιότερα σε συνέντευξη ότι είσαι ΟΦΗ. Ισχύει κάτι τέτοιο ακόμα ή από τότε έφυγες από την ομάδα, άλλαξε κάτι μέσα σου;

«Δεν αλλάζει κάτι. Έχω πει και παλαιότερα ότι από μικρό παιδί ήμουν ΑΕΚ.. Ωστόσο όταν γίνεσαι επαγγελματίας και παίζεις εναντίον της, φυσικό και επόμενο είναι να σου φύγει αυτή η καψούρα που είχε μικρός. Όταν παίζεις σε κάποιες ομάδες και μεγαλώνεις με αυτές, λογικό είναι να παίρνουν ένα κομμάτι στην καρδιά σου. Ο τρόπος όμως που πήραμε τις ανόδους με έκανε να δεθώ πολύ με την ομάδα. Εξάλλου είναι και η μόνη μεγάλη ομάδα που έχω αγωνιστεί. Είναι οι συγκυρίες και οι άνθρωποι που σε κάνουν να υποστηρίζεις μία ομάδα. Η τριβή που έχεις με τους παίκτες και το προσωπικό μ και γενικά η καθημερινότητα μέσα στην ομάδα. Περάσαμε δύσκολα και τα δύσκολα σε κάνουν πιο δυνατό. Εννοείται πως θέλω και θα θέλω ο ΟΦΗ να τα πηγαίνει. Δεν μπορείς να μην υποστηρίζεις μία ομάδα που έχεις ζήσει τόσα πράγματα. Οπότε για να μην μακρηγορώ είμαι ΟΦΗ και θα συνεχίσω να είμαι και μετά το τέλος της καριέρας μου. Πόσο μάλλον δε, όταν αγωνίζονται παλιοί συμπαίκτες και πολύ καλοί μου φίλοι στην ομάδα.»

-Το γκολ με την Καλλιθέα, ήταν το καλύτερο που έχεις σημειώσει στην καριέρα σου;

«Είναι από τα ωραιότερα που έχω πετύχει, ναι θα μπορούσε να είναι το καλύτερο. Όπως κι αυτό με την Κέρκυρα στο Κύπελλο που ήταν παρόμοιο. Γενικά στην καριέρα μου δεν έχω σκοράρει, πολλές φορές, μονάχα στον Ηρόδοτο που πέτυχα 11 τέρματα αλλά και πάλι δεν αγωνιζόμουν ως μπακ.

«Αδικήσαμε τους εαυτούς μας φέτος στον Εργοτέλη - Έχει ταλέντο και προοπτική για το μέλλον ο Ιατρούδης»

 -Τρίτη θητεία στον Εργοτέλη. Η πρώτη σε βρήκε πολύ νέο σε ηλικία, ήταν η ομάδα που έκανες ντεμπούτο, το 2013 επέστρεψες, ενώ μετά από 4 χρόνια στον ΟΦΗ, φτάσαμε στο σήμερα. Έχουν αλλάξει πράγματα από τότε;

«Είναι η τρίτη φορά που είμαι στον Εργοτέλη. Γενικά σε κάθε θητεία μου η ομάδα είχε διαφορετικούς στόχους και διαφορετική φιλοσοφία. Παλαιότερα ο Εργοτέλης, με την διοίκηση του συγχωρεμένου Απόστολου, όσο πιο ψηλότερα γίνεται στην Α’ Εθνική, τότε το μπάτζετ ήταν πολύ υψηλό για τα δεδομένα της ομάδας. Στην συνέχεια και στην δεύτερη θητεία μου, η ομάδα κατέκτησε την καλύτερη θέση που έχει πάρει ποτέ σε επίπεδο Α’ Εθνική τερματίζοντας έκτη μαζί με τον ΟΦΗ. Πλέον τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά ως προς την φιλοσοφία της και όσον αφορά παίκτες και προπονητές. Ο Εργοτέλης εμπιστεύεται αρκετά νεαρά παιδιά, “ανεβάζει” σχεδόν κάθε χρόνο παιδιά από τις ακαδημίες και στοχεύει να παίζει καλό ποδόσφαιρο, όπου μέσω αυτού να προβεί σε κάποιες πωλήσεις ποδοσφαιριστών.»

- Σε θλίβει καθόλου η μικρή προσέλευση κόσμου στο γήπεδο;

«Εννοείται. Θεωρώ ότι κάθε ποδοσφαιριστής στεναχωριέται όταν δεν έχει την στήριξη του κόσμου της ομάδας. Δεν είναι τόσο όμορφο να αγωνίζεσαι και να μην έχεις κόσμο να σε υποστηρίζει.»

 -Θεωρείς παίζει ρόλο ότι ο Εργοτέλης αγωνιζεται στο παγωμένο Παγκρήτιο Στάδιο, ένα τέραστιο γήπεδο;

«Όχι δεν θεωρώ ότι παίζει ρόλο. Νομίζω ότι όταν αγαπάς την ομάδα σου, σε όποιο γήπεδο και να παίζει, πας και την βλέπεις. Είτε αν παίζαμε στο Μαρτινέγκο που είναι το γήπεδο της ομάδας, είτε στο Παγκρήτιο Στάδιο το οποίο φιλοξενεί τον Εργοτέλη εδώ και πολλά χρόνια, ο φίλαθλος που αγαπάει την ομάδα του, πάει και την βλέπει, πέραν βέβαια των οικονομικών δυσκολιών που αντιμετωπίζει. Δεν υπάρχει δικαιολογία ότι δεν πάω στο Παγκρήτιο, επειδή είναι μεγάλο ή κρύο, ή δεν είναι γήπεδο. Πας για την ομάδα σου ξεκάθαρα. Εγώ δεν μπορώ να φανταστώ ας πούμε τον εαυτό μου, να παίζει η ομάδα μου εντός έδρας και να πω ότι θα κάτσω σπίτι να το δω από την τηλεόραση. Δεν θα μπορούσα να έχω αυτή τη δικαιολογία. Είτε η ομάδα πάει καλά αγωνιστικά είτε όχι, είτε είναι πρώτη, είτε τελευταία, ακόμα και αν δεν σου αρέσει η διοίκηση, ή οι παίκτες που αγωνίζονται την δεδομένη χρονική στιγμή, οφείλεις να είσαι στο γήπεδο.»

 -Υπάρχουν παιδιά στην ομάδα που μπορούν να κάνουν το βήμα παραπάνω; Ποια είναι αυτά;

«Εντάξει, θεωρώ ότι υπάρχουν παιδιά με ταλέντο στην ομάδα σε νεαρή ηλικία. Μπορεί να βρίσκονται για δεύτερη ή και τρίτη χρονιά, αλλά δεν έχουν πάρει παιχνίδια στα πόδια τους. Έχουν ποιότητα και ταλέντο για να ανταπεξέλθουν σε αυτές αλλά και σε μεγαλύτερες κατηγορίες. Ένα από αυτά που έχουν κάνει την διαφορά και έχουν αφήσει το δικό τους στίγμα όταν αγωνίζονται από την πρώτη τους χρονιά, δηλαδή πέρυσι, είναι ο Γιάννης Ιατρούδης, ο οποίος επίσης στάθηκε άτυχος την φετινή σεζόν, από την αρχή της. Έχει δείξει από πέρυσι ότι είναι μεγάλο ταλέντο και είναι μπροστά του όλο το μέλλον. Τώρα με τον τραυματισμό του πρέπει να δείξει αποφασιστηκότητα, ώστε να επιστρέψει υγιής στην ομάδα και να κάνει την καριέρα που ονειρεύεται ο ίδιος.»

 -Όντας ο μεγαλύτερος σε ηλικία στην ομάδα και αρχηγός του Εργοτέλη, σου βγαίνει ένα παραπάνω να δώσεις οδηγίες στα μικρότερα παιδιά;

«Προσπαθώ, όχι τόσο να τους δώσω συμβουλές αλλά να τους δώσω να καταλάβουν το τι έχουν να αντιμετωπίσουν στο ποδόσφαιρο. Γιατί είμαι ένας άνθρωπος που έχει ζήσει όλες τις κατηγορίες. Έχω συναντήσει κατά τη διάρκεια της καριέρας μου, πολλούς προπονητές και προέδρους, γενικότερα ανθρώπους που ασχολούνται με το άθλημα. Επειδή έχω περάσει δύσκολα γενικά κατά τη διάρκεια της καριέρας μου όπως προείπα, από όλες τις καταστάσεις του ελληνικού ποδοσφαίρου, τους προειδοποιώ και τους συμβουλεύω τι να μην κάνουν.»

 -Πως χαρακτηρίζεις την φετινή αγωνιστική περίοδο στον Εργοτέλη;

«Δεν μπορώ να την χαρακτηρίσω επιτυχημένη. Στόχος μας ήταν να μπούμε στην πρώτη εξάδα και να διεκδικήσουμε την άνοδο από εκεί. Με αυτή την απόδοση και αυτό το ρόστερ, θα έπρεπε να θεωρούμε ότι έχουμε αδικήσει τους εαυτούς μας καταρχήν. Θα έπρεπε να είμαστε πιο ψηλά αυτή τη στιγμή, διότι παίξαμε καλύτερα από τους αντιπάλους μας που βρίσκονται πάνω από εμάς. Όμως χάσαμε κάποια παιχνίδια για τα οποία ευθυνόμαστε εμείς οι ίδιοι. Δεν μπορώ να την χαρακτηρίσω κάπως, απλά αυτό που μπορώ να πω είναι ότι αδικήσαμε τους εαυτούς και για αυτό το λόγο δεν βρισκόμαστε στην πρώτη εξάδα.

«Δύσκολα το συναντάς αυτό που γίνεται στον Εργοτέλη»

Ο Εργοτέλης συνεχίζει... να μένει σπίτι!

 -Πως είναι το κλίμα στα αποδυτήρια της ομάδας;

«Έχουμε ένα πολύ καλό κλίμα, από τον Ιανουάριο που πήγα στην ομάδα, εμείς οι ποδοσφαιριστές, εουμε πολύ καλά αποδυτήρια. Υπάρχει πολύ μεγάλη ηρεμία στην ομάδα, επειδή το μόνο πράμα που συζητάμε, όταν θα συζητήσουμε με τους προπονητές μας ή με τους ανθρώπους που διοικούν την ομάδα, είναι το ποδόσφαιρο. Αυτή είναι η φιλοσοφία της ομάδας. Δεν έχουμε του τύπου, όπως έχω συναντήσει σε ομάδες, ή στις περισσότερες ομάδες, που συζητούν κυρίως για εξωαγωνιστικά θέματα. Μαζί με τον Εργοτέλη, είναι μετρημένες στα δάκτυλα, οι ομάδες που μιλούν για ποδόσφαιρο και μόνο. Μία από αυτές είναι και ο ΟΦΗ. Είναι μία φιλοσοφία που θέλει να περάσει ο Εργοτέλης, δηλαδή να ασχολούμαστε μόνο με το ποδόσφαιρο, με το αντικείμενο. Ούτε θα επιρρίψουν ευθύνες γιατί έκανες το λάθος αυτό, ούτε να ρωτούν μήπως υπάρχει κάτι από πίσω. Όλα είναι μέσα στο παιχνίδι και οποιοσδήποτε κάνει ένα λάθος, δεν κινδυνεύει να μην ξαναπαίξει. Τα λάθη συγχωρούνται. Όταν καταλάβαίνει ο ποδοσφαιριστής ότι αν κάνει ένα λάθος, δεν θα τον καταδικάσει κανείς, είναι πιο ήρεμος, πιο συγκεντρωμένος και σίγουρος ότι οποιοδήποτε λάθος και να κάνει, όσοι είναι από πίσω θα τον στηρίξουν. Είτε αυτοί είναι προπονητές, είτε συμπαίκτες, είτε διοίκηση. Έτσι θα έπρεπε να είναι στις περισσότερες ομάδες, από την μικρότερη ομάδα του τοπικού μέχρι το υψηλότερο επίπεδο. Είναι κάτι που χαίρομαι προσωπικά, για την ομάδα, που στηρίζει τον ποδοσφαιριστή σε όποιο λάθος και αν κάνει. Όλοι κάνουμε λάθη και όλοι κρινόμαστε γι'αυτό, αλλά νομίζω ότι όλες οι ομαδες θα έπρεπε να έχουν αυτή την φιλοσοφία, γιατί ο ποδοσφαιριστής δεν είναι ρομπότ, είναι ένας αθλητής που αγωνίζεται. Και ποιος δεν θα ήθελε να είναι τέλειος, να πατούσαμε ένα κουμπί ώστε να μην γίνεται τίποτα λάθος. Δεν είναι έτσι, χαίρομαι πάντως που έχει μία τέτοια φιλοσοφία ο Εργοτέλης.»

«Δεν θα ξεχάσω ποτέ το ντεμπούτο μου»

Κοιλιάρας: «Δεν ένιωσα ποτέ μέλος της οικογένειας του Εργοτέλη ...

 -Όπως είπαμε και νωρίτερα το ντεμπούτο στα επαγγελματικά πρωταθλήματα το έκανες στον Εργοτέλη σε ηλικία 19 ετών, αντικαθιστώντας μάλιστα τον αδερφό σου Δημήτρη. Φαντάζομαι μία εκπληκτική στιγμή έτσι δεν είναι;

«Αυτή είναι μία στιγμή που θα θυμάμαι για πάντα. Όσο κι αν έχω ψάξει δεν μπορώ να βρω βίντεο ή έστω κάποια φωτογραφία από αυτή τη στιγμή. Ήταν οι εποχές δυστυχώς που δεν ασχολιόντουσαν όλοι με το Youtube. Eίναι μία πολύ σημαντική στιγμή που έζησα, να κάνω ντεμπούτο, σε μία εκπληκτική έδρα όπως η Λεωφόρος με πολλούς φιλάθλους και ποδοσφαιριστές και τι καλύτερο βέβαια από το να αντικαταστήσω τον αδερφό μου σε εκείνο τον αγώνα. Είναι σπάνιο γεγονός ένας αδερφός να αντικαθιστά τον αδερφό του μέσα στο γήπεδο. Δύο αδέρφια να παίζουν μαζί έχει συμβεί, αλλά ένας αδερφός να παίρνει την θέση του αδερφού του μέσα στο γήπεδο, δεν πιστεύω να έχει συμβεί, αλλά και να έχει συμβεί θα είναι ελάχιστες οι φορές. Ήταν κάτι πολύ όμορφο»

 

 

 -Ποια είναι η σχέση με τον αδερφό σου τον Δημήτρη; Θα ήθελες να είχατε υπάρξει περισσότερο συμπαίκτες;

«Έχουμε άριστη σχέση, όπως όλα τα αδέρφια. Είμαστε και δύο παιδιά, δεν υπάρχουν άλλα στην οικογένεια. Από μικροί, στο δρόμο, σε αλάνες, στις ακαδημίες του Ηροδότου ακόμα και μέσα στο σπίτι παίζαμε μπάλα, όπου η μάνα μας, μάς κυνηγούσε ώστε να μην σπάσουμε κάτι, ή και πολλές φορές όταν σπάγαμε πράγματα μέσα στο σπίτι μας κυνηγούσε. Όλα τα αδέρφια το έχουν αυτό. Εμείς βέβαια ένα παραπάνω καθώς είχαμε και την υποστήριξη του μπαμπά, ο οποίος είχε υπάρξει ποδοσφαιριστής και προπονητής. Νομίζω δεν υπήρξε στιγμή που να μάς έκανε παρατήρηση να μην παίζουμε μπάλα μέσα στο σπίτι. Κάναμε και κάνουμε παρέα σαν ειμαστε φίλοι. Θεωρώ ότι όλα τα αδέρφια που παίζουν μπάλα, θα ήθελαν να είναι συμπαίκτες. Είναι κάτι πολύ όμορφο, να έχεις συμπαίκτη τον αδερφό σου.»

 -Ποια είναι τα πιο σημαντικά πρόσωπα στη ζωή σου;

«Τα πιο σημαντικά πρόσωπα στην ζωή μου είναι οι γονείς μου και ο αδερφός μου. Από τότε που παντρεύτηκε ο αδερφός, έχουμε πολύ καλές σχέσεις και με την γυναίκα του. Πολύ σημαντικά πρόσωπα στην ζωή μου είναι και τα ανήψια μου πλέον. Σημαντικά πρόσωπα είναι κι οι φίλοι μου, οι παιδικοί αλλά και αυτοί που έχω γνωρίσει μέσα από το ποδόσφαιρο. Έχω πολύ καλές σχέσεις με 7-8 παιδιά που έχω γνωρίσει κατά την διάρκεια της καριέρας μου, τους οποίους θεωρώ πλέον αδέρφια μου. Πιστεύω ο,τι και να γίνει δεν θα χαλάσουμε τις σχέσεις μας. Έχουμε ζήσει πολλά, έχουμε σταθεί ο ένας στον άλλο. Είναι παλιοί μου συμπαίκτες στον ΟΦΗ ή και πιο παλιά. Έχω εξαιρετικές σχέσεις με παιδιά που είτε είμαστε συμπαίκτες, είτε όχι, δεν θα χαλάσουν. Με τα παιδιά που ήμασταν συμπαίκτες και έχουμε εξαιρετικές σχέσεις είναι ο Γιάννης Δερμιτζάκης, ο Μανώλης Μπολάκης, ο Μανώλης Φαζός, ο Ανέστης Νάστος, ο Δημήτρης Μάνος και ο Μανώλης Παπαστεριάνος και τώρα στον Εργοτέλη ο Μανώλης Ροβίθης. Από παλαιότερες θητείες μου στον Εργοτέλη έχω κρατήσει εξαιρετικές σχέσεις με τον Βαλάντη Κοζορώνη, με τον Άγγελο Χαντί και τον Γιώργο Σαρρή.»

 -Ποιος ήταν ο καλύτερος σου συμπαίκτης και ποιος ο δυσκολότερος αντίπαλος;

«Αυτή είναι μία δύσκολη ερώτηση, γιατί είχα πολλούς συμπαίκτες που θαύμαζα για το ταλέντο και την ποιότητα τους. Το έχω πει και παλαιότερα, ο καλύτερος συμπαίκτης που είχα ποτέ ήταν ο αδερφός μου. Τις χρονιές που αγωνιζόταν στον Εργοτέλη και έπειτα στον Πανιώνιο, έκανε απίστευτα πράγματα. Από μικρός ήξερα τι μπορούσε να κάνει γιατί φαινόταν ότι έχει τεράστιο ταλέντο και πάντα ξεχώριζε για την τεχνική του. Πάντα τον θαύμαζα... Απόρούσα, επειδή παίζαμε και στην ίδια θέση παλαιότερα, πως κάνει αυτά που κάνει. Ήταν μία πενταετία από τα 18 έως τα 23, όπου έβαζε πολύ ωραία γκολ με ατομικές προσπάθειες. Έπαιρνε παιχνίδια στις πλάτες του και κέρδιζε η ομάδα μας. Παιχνίδι με παιχνίδι, χρονιά με την χρονιά, γινόταν ακόμα καλύτερος. Αλλά υπήρξαν και άλλοι συμπαίκτες που θαύμαζα που έκαναν και εξαιρετική πορεία τα χρόνια που αγωνίστηκαν. Ένας από αυτούς ήταν ο Αλβάρο Μεχία, ο οποίος έπαιξε στην Ρεάλ Μαδρίτης, την αγαπημένη μου ομάδα. Τον είχα πάντα από κοντά στα αποδυτήρια γιατί ήθελα να μάθω ιστορίες από την Ρεάλ. Μ' άρεσε πάντα να ρωτάω παιδιά που είχαν αγωνιστεί σε υψηλότερο επίπεδο, για τις εμπειρίες του, είτε από συμπαίκτες είτε από προπονητές. Ειδικά όταν ο Μεχία είχε αγωνιστεί μαζί θρύλους του ποδοσφαίρου όπως ο Ραούλ και ο Ζιντάν. Ένας άλλος ποδοσφαιριστής, που θαύμαζα για το απεριόριστο ταλέντο του ήταν ο Πελέ. Γενικά και στον Εργοτέλη και στον ΟΦΗ έχουν περάσει εξαιρετικοί ποδοσφαιριστές. Δεν θέλω να πω ονόματα γιατί θα πω πολλά (γέλια). Είχα πολύ καλούς συμπαίκτες όλα αυτά χρόνια. Συμπαίκτες που θαύμασα για το ταλέντο τους, που όμως δεν τους ζήλεψα. Δεν ζήλεψα ποτέ κανένα ποδοσφαιριστή, τους θαύμαζα. Γνώρισα πολλά παιδιά που ήταν και προσωπικότητες. Ο αδερφός μου και ο Πελέ ήταν οι δύο που θαύμαζα το ταλέντο τους.»

 -Το 2006 αποφάσισες να σταματήσεις το σχολείο ώστε να επικεντρωθείς στο ποδόσφαιρο. Εν μέσω όμως των σοβαρών τραυματισμών και προς τιμήν σου πήρες την απόφαση να επιστρέψεις στα θρανία ώστε να πάρεις το απολυτήριο. Μίλησε μου λίγο για αυτό.

«Κοίτα... Δεν ήταν ότι σταμάτησα το ποδόσφαιρο για να επικεντρωθώ στο ποδόσφαιρο αποκλειστικά. Γιατί όταν εγώ σταμάτησα το σχολείο, δεν ήμουν επαγγελματίας. Βρισκόμουν ακόμα στον Ερασιτέχνη Ηρόδοτο. Δεν μπορώ να πω ότι είχα επαγγελματικές υποχρεώσεις ή πρωινές προπονήσεις. Επίσης δεν είχα τα ταξίδια ώστε να λείπω από το σχολείο. Στο περιφερειακό έπαιζα. Ήταν μία εφηβική απόφαση, καθώς δεν ήμουν ποτέ καλός στο σχολείο. Ήταν κάτι που δεν με ένοιαζε. Όταν σταμάτησα να σκέφτομαι με το μυαλό ενός 17άρη, κατάλαβα ότι είχα κάνει λάθος. Η αλήθεια είναι ότι αυτό θα ήθελα να το κάνω νωρίτερα όταν και ήμουν στην Παναχαϊκή, αλλά επειδή ήμουν επαγγελματίας δεν έβρισκα χρόνο να το κάνω. Επίσης δεν είχα τους γνωστούς ώστε να μπορώ να δικαιολογήσω τις απουσίες μου. Ένας πολύ καλός μου φίλος ο Νίκος Λουμπάκης που αγωνιζόταν τότε στο Ρούβα αν δεν κάνω λάθος, μου είχε πει όταν επέστρεψα στον Εργοτέλη, ότι θα πήγαινε σε ένα νυχτερινό σχολείο ώστε να πάρει το απολυτήριο του και έτσι είπα να πάω και εγώ. Μας βοήθησαν οι καθηγητές με τις υποχρεώσεις μας και το τελείωσα ευτυχώς. Έπρεπε να πάρω το χαρτί ώστε να μπορώ να κάνω κάτι μετέπειτα στην ζωή μου, εκτός από το ποδόσφαιρο. Μάλιστα έδωσα και πανελλήνιες, παιρνόντας στο Πανεπιστήμιο Χανίων και στο τμήμα Μηχανικών και Φυσικών Πόρων.»

 -Λίγο καιρό πριν αποκάλυψες ότι θα παίζεις μέχρι τα 40. Ισχύει κάτι τέτοιο;

«Ναι ήταν κάτι, που ανέβασα πιο πολύ χαριτολογώντας. Δεν ξέρεις ποτέ τι θα σου φέρει το μέλλον. Δεν νομίζω ότι θα παίζω στην Β' Εθνική μέχρι τα 40. Δεν θέλω να σταματήσω το ποδόσφαιρο, μιλώντας για το ποδόσφαιρο πάντα, δεν με νοιάζει αν είμαι επαγγελματίας. Πολλοί συνεχίζουν να παίζουν ποδόσφαιρο ακόμα και μετά τα 40, σε μικρότερες κατηγορίες, επειδή δεν είναι έτοιμοι να το αφήσουν»

Τέλος» από τον ΟΦΗ και ο Κοιλιάρας - Sfina.gr

 -Ποιος προπονητής σε βοήθησε περισσότερο να εξελιχθείς;

«Θεωρώ ότι από όλους τους προπονητές κερδίζεις κάτι. Είμαι ένας άνθρωπος που προσπαθεί να θυμάται και τα κακά, για να τα κάνω εγώ ο ίδιος. Θυμάμαι τις κακές συμπεριφορές, τις τακτικές που ακολουθούσαν, τα ξεσπάσματα τους, Θέλω να θυμάμαι και τα καλά και τα κακά τους. Από όλους τους προπονητές κέρδισα πράγματα. Είτε αυτό είναι ψυχολογία, είτε τακτική, είτε όπως μιλούσε στους παίκτες, πως αντιμετώπιζε μία δύσκολη κατάσταση στον αγώνα, το πως αντιμετώπιζε ένα αγώνα. Είναι πολλά... Νομίζω ότι έχω κερδίσει καλά πράγματα από όλους τους προπονητές.»

 -Υπήρξε πρόταση από ομάδα του εξωτερικού;

«Ναι υπήρξε δύο φορές πρόταση από ομάδα του εξωτερικού. Η μία ήταν από την Σουηδία, όπου η το κράτος κρατάει από κάθε ξένο ποδοσφαιριστή τον 50% του μισθού, από 50.000. Μετά βέβαια σου επέστρεφαν κάποια χρήματα, αλλά δεν ήθελα να πάω με τα μισά χρήματα, απ'ότι είχα συμφωνήσει.Έπειτα προέκυψε πρόταση από την Γερμανία, στην οποία ήθελα σαν τρελός να πάω. Η ομάδα αγωνιζόταν την στιγμή που μου έκανε την πρόταση, ήταν στα μπαράζ προβιβασμού στην Bundesliga 2 (δεύτερη κατηγορία Γερμανίας), πήρε την άνοδο ενώ μάλιστα αγωνίστηκε και στην Bundesliga.»

 -Κλείνοντας ένα μήνυμα στον κόσμο που θα διαβάσει την συνέντευξη...

«Πρέπει να μείνουμε σπίτι διότι χρειάζεται να προστατέψουμε τον εαυτό μας αλλά και τους δικούς μας ανθρώπους. Ξέρω ότι σε κανένα δεν αρέσει αυτό, αλλα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε με απόλυτη συνέπεια και υπομονή. Ξέρω ότι θα έρθουν δύσκολες μέρες για την χώρα μας οικονομικά για μία ακόμα φορά, όμως πρέπει να βγούμε δυνατοί απο όλη αυτή την κατάσταση. Πρέπει να έρθουμε πιο κοντά, να βοηθήσει ο ένας τον άλλο, όχι μόνο τώρα αλλά σε όλη την ζωή μας, πρέπει να βοηθάμε ακόμα και με ένα απλό χαμόγελο ή μία αγκαλιά, χωρίς να κοιτάμε χρώματα, χωρίς να κοιτάμε εθνικότητα, χωρίς να κοιτάμε διαφορετικότητα. Αρκεί μόνο να είσαι καλός άνθρωπος γιατί πολύ απλά είμαστε όλοι ίσοι. Κανείς δεν έγινε φτωχότερος χαρίζοντας αγάπη.»

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Search

Prisma Sport